Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 3 تابستان 1404 2025 05 12 Examining the Love of the World in the Philosophical Thought of Nasir Khusraw and Qutb al-Din Shirazi بررسی حُب دنیا در اندیشه فلسفی ناصر خسرو و قطب الدین شیرازی 34 55 10.61838/iki.142 FA زهره منصوری دانشجوی دکتری، گروه علوم تربیتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. سیدهاشم گلستانی گروه علوم تربیتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران زهره سعادتمند گروه علوم تربیتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. Journal Article 2025 03 03 <p>Love is an element that, when associated with any phenomenon, creates favorable psychological and spiritual conditions in human beings. However, at times, excessive attachment to one's interests may overpower the individual and deprive them of spiritual joy. This study aims to examine the concept of ḥubb al-dunyā (love of the world) from the perspectives of Nasir Khusraw and Qutb al-Din Shirazi. Employing a descriptive-analytical method and relying on library sources, the research seeks to explain and extract thematic similarities concerning the love of the world in the thought of these two philosophers. Nasir Khusraw, through reliance on reason and rational argumentation, and Qutb al-Din Shirazi, through the lens of Sufi spiritual journeying, regard ḥubb al-dunyā as a consequence of the carnal self (nafs) and as an obstacle to attaining moral virtues. Both thinkers consider the human being to possess two dimensions of life—worldly and otherworldly—and they hold that access to the blessings of the hereafter depends on the performance of righteous deeds and the renunciation of worldly pleasures. The findings indicate that through self-purification (tahdhīb al-nafs) and faith, the human being can distance themselves from attachment to the transient world and pursue the ideal of ultimate perfection.</p> <p>محبت عنصری است که با هر نوع پدیده‌ای همراه گردد موجبات روحی و روانی مطلوبی در انسان رافراهم می‌نماید اما گاهی پایبندی افراطی انسان با علائقش او را مقهور واز مسرت روحانی می‌زداید. این پژوهش با هدف بررسی حُب دنیا از دیدگاه ناصر خسرو وقطب الدین شیرازی وروش توصیفی_ تحلیلی وبا استفاده از منابع کتاب خانه‌ای به رشته تحریر در آمده است و می‌کوشد تا تشابه‌های موضوع حُب دنیا در کلام این دو فیلسوف را تبیین و استخراج کند. ناصر خسرو با تکیه بر عقل واستدلال و قطب الدین با استفاده از سیر و سلوک صوفیانه حُب دنیا را از تبعات هوای نفس ومانع رسیدن به فضائل اخلاقی می‌دانند و انسان را دارای دو حیات دنیوی واُخروی می‌دانند که رسیدن به نعمت‌های اُخروی او را منوط به عملکردش در انجام عمل صالح و ترک لذات دنیوی می‌دانند.یافته‌های حاصل بیانگر آن است که انسان با تهذیب نفس و ایمان از دلبستگی به دنیای ناپایدار دوری نموده وکمال مطلوب را جستجو کند.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/142/116