Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 3 تابستان 1404 1404 04 14 Examining the First Station of the Soul or the Realm of Dominion from the Perspective of Imam Khomeini بررسی مقام اول نفس یا منزل مُلک، از منظر امام خمینی (ره) 1 18 10.61838/iki.210 FA موسی رحیمی نژاد دانشجوی دکتری، گروه عرفان اسلامی و اندیشه امام خمینی (ره)، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. مریم بختیار استادیار، گروه عرفان اسلامی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. علی یار حسینی استادیار، گروه عرفان اسلامی، واحد مسجد سلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجد سلیمان، ایران. Journal Article 1403 12 14 <p>The present study, conducted with the aim of examining the first station of the soul or the realm of dominion (manzel-e molk) from the perspective of Imam Khomeini, employs a descriptive-analytical method to offer a clearer and more comprehensive interpretation of the subject. The analysis concludes that the soul is, by essence, a singular entity, and every individual possesses one soul. However, because the soul is influenced by various factors and humans are endowed with free will—essentially acting as the managers and administrators of their affairs whose existence unfolds under God's will—and since the soul possesses two inclinations—one directed toward the light of the celestial world and the other inclined toward the material world (dunya)—it is natural for such a soul to experience diverse states and stations. According to Imam Khomeini, the soul has three stations, each requiring a unique form of struggle (jihad). The first station of the soul, which is the lowest, is the realm of dominion (molk), representing its outer, worldly dimension. In this station, the soul possesses various apparent faculties, which are governed by the faculty of wahm (imagination or delusive perception). Imam Khomeini considers the nature of the soul to be an essence that is immaterial in its essence yet attached to the body in its acts. From Imam Khomeini’s point of view, the first and lowest level of the soul is its material and worldly aspect, whose invisible lights manifest within the physical body and grant it life. The primary battlefield of the soul is the human body, and its sensory faculties serve as its soldiers, deployed across seven existential domains: the ears, eyes, tongue, stomach, sexual organs, hands, and feet. All of these dispersed faculties operate under the command of the soul and are dependent on the faculty of wahm, as wahm is deemed the ruler over both the sensory and inner faculties of the soul. If wahm falls under the influence of Satan, these faculties are transformed into satanic instruments, and the governance of the soul deviates toward falsehood. In contrast, if this faculty is guided by reason and divine law (shari‘a), a rational and divine order will govern the human being. Struggle against the soul in this station consists of overcoming the external faculties and submitting them to the command of the Creator, thereby purging the dominion of the soul of satanic forces and their soldiers.</p> <p>در پژوهش حاضر که با هدف بررسی مقام اول نفس یا منزل مُلک) از منظر امام خمینی (ره) و با روش توصیفی – تحلیلی، تفسیر کاملتر و شفافتر موضوع مذکور مورد بررسی قرار گرفته است و از تبیین و تحلیل مطالب صورت گرفته چنین نتیجه گیری شد که نفس بذاته واحد است و هر فردی واجد یک نفس است؛ ولی چون نفس متأثر از عوامل مختلف است و انسان هم موجودی است مختار، که در واقع خود مدیر و مدبّر امور است و حیاتش در طول اراده خداوند است و نفس هم دارای دو جهت است که یکی روی به سوی نور عالم علوی دارد و دیگر جهت به عالم طبیعت (دنیا) متمایل است. طبیعی است که چنین نفسی دارای حالات و مقامات گوناگون باشد. نفس از نظر امام خمینی (ره) دارای سه مقام است و هر مقام جهاد ویژة خود را دارد. مقام اول نفس كه پائین‌ترین مقام آن است، منزل مُلك و ظاهر و دنیای آن است. نفس در این مقام دارای قوای مختلف ظاهری است كه به واسطه «وهم» تحت تسلط نفس است. امام‌ خمینی (ره) ماهیت نفس را جوهری می‌داند که در ذات مجرد و در فعل، متعلق به جسم است. از دیدگاه امام خمینی (ره)، نخستین مرتبه‌ی نفس و پایین‌ترین منزل آن، همان بُعد مادی و دنیوی است که نورهای نادیدنی آن، در کالبد جسمانی جلوه‌گر شده و به آن حیات بخشیده است. میدان اصلی نبرد نفس، بدن انسان است و نیروهای حسی آن، سپاهیانی هستند که در هفت ناحیه‌ی وجودی، شامل گوش، چشم، زبان، شکم، اندام تناسلی، دست و پا گسترده شده‌اند. تمام این نیروهای پراکنده تحت فرمان نفس و وابسته به قوه‌ی وهم‌اند، چرا که وهم، فرمانروای قوای حسی و باطنی نفس به شمار می‌رود. اگر وهم تحت نفوذ شیطان قرار گیرد، این نیروها به ابزار شیطانی تبدیل شده و حکومت نفس در مسیر باطل قرار می‌گیرد. در مقابل، اگر این قوه تحت راهنمایی عقل و شریعت عمل کند، نظامی الهی و عقلانی در وجود انسان حاکم خواهد شد‌ و مبارزه با نفس در این مقام عبارت است از غلبه كردن انسان بر قوای ظاهرة خود و آن‌ها را تحت فرمان خالق قرار دادن و خالی كردن مملكت نفس از قوای شیطان و جنود آن.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/210/131