Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 3 پاییز 1404 1404 06 01 An Analysis of Saadi’s Approach in His Reception of the Wisdoms of Nahj al-Balāgha تحلیل رویکرد سعدی در تاثیرپذیری از حکمت‌های نهج البلاغه 1 48 10.61838/iki.216 FA ریحانه ریحانی دانشجوی دکتری، گروه الهیات، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. سید محمد مهدی جعفری گروه الهیات، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. نادعلی عاشوری تلوکی گروه الهیات، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. محسن فهیم گروه الهیات، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. Journal Article 1403/12/28 <p>The primary aim of this study is to compare the themes and expressions found in Nahj al-Balāgha with those in the works of Saadi and to examine his approach in receiving and integrating these teachings. This research has been conducted using a descriptive-analytical method and relies on library-based sources. The findings indicate that Saadi, particularly in his literary corpus, has extensively utilized the ethical, social, and philosophical concepts of Nahj al-Balāgha, and these influences are clearly observable in both his poetry and prose. These results underscore the intellectual significance and formative role of Nahj al-Balāgha in shaping Saadi’s literary and social thought and can contribute meaningfully to both religious literary studies and Persian literary scholarship. Given the profound influence of Islamic teachings on Persian literature—especially in the works of Saadi—the relevance of this subject becomes all the more evident. Saadi stands out among literary figures for the notable extent of his influence from Nahj al-Balāgha, to the point that one might argue that after the Holy Qur’an, Nahj al-Balāgha serves as the most significant contentual and thematic model for his thought. The study demonstrates that Saadi frequently draws upon the aphorisms, epistles, and sermons of Imam ʿAlī (peace be upon him) contained in Nahj al-Balāgha, a factor that has enriched the substance of his discourse. Saadi’s reception is predominantly direct, and it appears that one of the key reasons for the enduring appeal of his works among the people lies in their contentual richness grounded in the wisdom and discourse of Imam ʿAlī in Nahj al-Balāgha.</p> <p>هدف اصلی این پژوهش مقایسه مضامین و تعبیرات نهج البلاغه در آثار سعدی و بررسی رویکرد او در تاثیرپذیری از این آموزه‌ها است. این تحقیق با استفاده از روش تحلیلی - توصیفی و بهره گیری از منابع کتابخانه‌ای انجام شده است. نتایج مطالعه نشان می‌دهد که سعدی به ویژه در آثار خود از مفاهیم اخلاقی، اجتماعی و فلسفی نهج البلاغه به نحو چشمگیری استفاده کرده و این تاثیرات در نظم و نثر او به وضوح قابل مشاهده است. این یافته‌ها بر اهمیت و نقش فکری نهج البلاغه در شکل گیری تفکر ادبی و اجتماعی سعدی تاکید کرده و می‌تواند به ادبیات دین پژوهی و مطالعات ادبی کمک شایانی نماید. با توجه به تاثیر عمیق معارف اسلامی بر ادبیات فارسی، به ویژه آثار سعدی، اهمیت این موضوع به وضوح نمایان است. سعدی از جمله ادیبانی است که میزان تاثیر پذیریش از نهج البلاغه قابل تامل بوده و به گونه‌ای می‌توان گفت که بعد از قرآن کریم، نهج البلاغه مهمترین الگوی محتوایی و مضمونی اندیشه وی است. این پژوهش نشان می‌دهد که سعدی در آثار خود از کلمات قصار، نامه‌ها و خطبه‌های امیرالمومنین علی (ع) در نهج البلاغه بهره برداری زیادی کرده و این موضوع غنای محتوای کلام او را افزایش داده است. تاثیر پذیری سعدی معمولا از نوع مستقیم بوده و به نظر می‌رسد که یکی از دلایل جذابیت آثار او نزد مردم، غنای محتوایی آن بر پایه حکمت‌ها و کلام امیرالمومنین در نهج البلاغه است.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/216/174