Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 3 پاییز 1404 1404 09 10 The Status of Medicine in Early Islam وضعیت طبابت در اوایل اسلام 1 13 10.61838/iki.219 FA جواد حق نواز گروه تاریخ، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران معصومه قره داغی گروه تاریخ، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران سعید حمیدی مقدم گروه معارف، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران منیره خلیلی محله گروه ادبیات، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران Journal Article 1403/12/15 <p>The priests of Babylon were the first people to study the treatment of diseases and to lay the foundations of medical practice. The treatment of patients through supplications and incantations was common among ancient peoples. Among both Iranians and Arabs, medicine had a religious origin. Among the Arabs, medical knowledge was transmitted orally and was also influenced by the divinations of soothsayers. Islamic medicine gained attention and significance among Muslims through the recommendations of the Prophet Muhammad (peace be upon him) regarding the science of medicine. Although the Arabs generally considered engagement with scholarly pursuits to be the occupation of slaves, medicine was an exception due to its practical necessity. The Iranians endeavored to centralize scientific knowledge in the Academy of Gundishapur, where the science of medicine held significant importance. However, the physicians at this institution were not Iranians; Syriac and Nestorian Christian practitioners were also active in this medical center. Arab medicine flourished under the influence of these physicians as well as Indian and Greek medical scholars.</p> <p>کاهنان بابل نخستین مردمی بودند که درمورد معالجه بیماری‌ها مطالعه و اساس طبابت را وضع کرده بودند. معالجه بیماران با دعا وطلسم در بین مردم قدیم رایج بود. طبابت در بین ایرانی‌ها واعراب خواستگاهی دینی داشت. پزشکی در بین اعراب سینه به سینه دربین آن‌ها منتقل شده و از پیشگویی کاهنان هم استفاده می‌شد. طب اسلامی با سفارش پیامبر اکرم (ص) به علم طب سبب توجه واهمیت مسلمانان به این علم گردید. هرچند اعراب پرداختن به علم راکار بندگان می‌دانستند اما به سبب نیازمندی به پزشکی این علم مستثنی بود. ایرانیان سعی در تمرکز علوم در جندی شاپور داشتند وعلم طبابت در این دانشگاه اهمیت زیادی داشت. هرچند که پزشکان این دانشگاه ایرانی نبوده و سریانیان و مسیحیان نسطوری هم در این مرکز طبابت می‌کردند. پزشکی اعراب تحت تاثیر این پزشکان و اطبا هندی ویونانی شکوفا شد.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/219/158