Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 1 پیاپی ۲ 1402 12 15 Comparative Examination and Analysis of the Mystical Miracle of the Qur’an from the Perspective of Imam Khomeini and Muḥyī al-Dīn Muḥammad Ibn ‘Arabī (Foundations, Principles, and Functions) بررسی و تحلیل تطبیقی اعجاز عرفانی قرآن از نگاه امام خمینی ومحی الدین محمد ابن عربی (مبانی، ضوابط و کارکردها) 48 60 FA سکینه رستگار مقدم ابراهیمیان استادیار، گروه آموزش الهیات، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. Journal Article 1402/08/15 <p>The miraculous nature of the Holy Qur’an has always been one of the most fundamental topics in the field of religious, mystical, and philosophical studies. Within this framework, the “mystical miracle of the Qur’an,” which refers to the manifestation of inner truths, existential secrets, and intuitive knowledge within the text of divine revelation, holds a position beyond the verbal and rhetorical aspects. Imam Khomeini and Muḥyī al-Dīn Ibn ‘Arabī, two prominent Islamic thinkers, each addressed this subject from a particular standpoint. This article comparatively examines the mystical miracle of the Qur’an (foundations, principles, and functions) from the perspectives of these two philosophers and mystics. The findings indicate that Imam Khomeini, emphasizing religious rationality, ethical conduct, and the harmony between reason and mysticism, introduces the miracle of the Qur’an as the axis of spiritual growth and interprets it through the linkage of reason and revelation alongside the purification of the soul. In contrast, Ibn ‘Arabī, relying on the doctrine of the Unity of Being, regards the miracle as the inner manifestation of the Divine Names and Attributes. The research method of this study is library-based and analytical, organized through the study of primary texts, exegetical works, and mystical writings. A comparative examination of these two perspectives may open new horizons in the mystical understanding of the Qur’an and in the recognition of its epistemological dimensions.</p> <p>اعجاز قرآن کریم همواره یکی از بنیادی‌ترین موضوعات در حوزه مطالعات علوم دینی، عرفانی و فلسفی بوده است. در این میان، «اعجاز عرفانی قرآن» که ناظر به تجلی حقایق باطنی، اسرار وجودی و معارف شهودی در متن وحی الهی است، جایگاهی فراتر از جنبه‌های لفظی و بلاغی دارد. امام خمینی (ره) و محی‌الدین ابن‌عربی، دو متفکر برجسته اسلامی، هر یک از منظری خاص به این موضوع پرداخته‌اند. این مقاله به بررسی تطبیقی اعجاز عرفانی قرآن (مبانی، ضوابط و کارکردها) از نگاه این دو فیلسوف و عارف می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که امام خمینی با تأکید بر عقلانیت دینی، سلوک اخلاقی و هماهنگی عقل و عرفان، اعجاز قرآن را به‌مثابه محور رشد معنوی معرفی می‌کند و آن را در پیوند عقل و وحی و تهذیب نفس می‌داند. در حالی که ابن‌عربی با ابتناء بر نظریه وحدت وجود، اعجاز را تجلی باطنی اسماء و صفات الهی تلقی می‌کند. روش تحقیق در این مقاله کتابخانه‌ای و تحلیلی است و بر پایه مطالعه متون اصلی، تفاسیر و آثار عرفانی سامان یافته است. بررسی تطبیقی این دو نگرش می‌تواند افق‌های نوینی در فهم عرفانی قرآن و بازشناسی ابعاد معرفتی آن بگشاید.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/296/188