Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 4 تابستان 1405 1405 04 01 Aesthetics and an Illuminationist Reading of the Supplication of Light (Ḥirz) Attributed to Imam al-Jawād (ʿa) زیباشناسی و خوانشی اشراقی از دعایِ نور (حِرز) منسوب به حضرتِ امام جواد (ع) 1 20 FA رهام امیرپور امرائی گروه پژوهش هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزادِ اسلامی، تهران، ایران . پدرام دادفر گروه عکاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزادِ اسلامی، تهران، ایران . پژمان دادخواه استادیار، گروه عکاسی، موسسه آموزش عالی اقبال لاهوری، مشهد، ایران . فاطمه شاهرودی گروه پژوهش هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزادِ اسلامی، تهران، ایران . Journal Article 1404/04/01 <p>Considering that, throughout human history, there have repeatedly been individuals who have sought to separate “religion” and “art,” this study begins with the conviction that these two realms in fact arise from a single spirit and source—particularly from the perspective of intuitive unity. Therefore, we endeavor to examine a prominent religious-historical figure, Imam al-Jawād (ʿa), to reach an atmosphere in which we gradually observe how such figures are not only devout believers but can also, without any contradiction, embody the essence of a true artist. This becomes especially evident when one encounters the work known as the “Supplication of Light” (Duʿā al-Nūr/Ḥirz al-Nūr). A deeper analysis reveals subtleties and artistic intricacies that reason alone might not attribute to an ordinary or purely doctrinal religious mind, particularly if religion is narrowly imagined as anti-artistic, tied to superstition, or dominated by compulsion. Consequently, we recognize that if religion, in its wholeness, is inherently good and unified, art can indeed serve as its mirror. Thus, from Islam to a Christian saint, a devout person can simultaneously be a genuine artist. In addition, this article aims to examine this dimension of Imam al-Jawād (ʿa) by connecting his presence to a tradition known as “Illumination” (Ishrāq), and, naturally, at times making comparative references to Suhrawardī, which we consider an innovative approach within this study. Our research is qualitative-applied, using a descriptive–analytical method. The process of source identification has been based on both library and fieldwork resources to the fullest extent possible. In the end, we hope that with more studies of this kind, the sacred artistic spirit will remain enduring and alive in the world.</p> <p>بیان مسئله: با توجه به اینکه مُکرراً همواره افرادی در تاریخِ بشر سعی میکنند تا "دین" و "هنر" را از یکدیگر جُدا سازند؛ در این پژوهش با باور به اینکه این دو اتفاقاً از یک روح و سرچشمه‌اند (خصوصاً از مَنظرِ وحدتِ شهودی) لذا ما میکوشیم تا با پرداختنِ به یک شخصِ معروف-دینی-تاریخی یعنی امام جواد(ع) اینک به جوّی رسیده که رفته‌رفته ببینیم چطور امثالِ ایشان نتنها اهل دین که بدون هیچ مشکلی میتوانند یک هنرمندِ راستین هم باشند به خصوص وقتی چیزی به اسم دعایِ "نور" را نوشته‌ که آنگاه که بیشتر واکاوی‌اش میکنیم به ظرایفی پِی بُرد که به جز ذهنِ هنرمند، عقل دیگر نمی‌پذیرد که او از توانِ فردی عادی‌ یا دینی به مثابهِ امری فقط ضد هنر بَرآید و سَوایِ خُرافات، اِجبار و.. در نتیجه واقف می‌شویم که پس اگر دین در کُلیّتش امری نیک و... واحد است؟ هنر میتواند آینه‌ای باشد! فلذا از اسلام تا یک قدیسِ مسیحی نیز میتوانند به راحتی هم مُتِدَین باشند و هم هنرمند. هدف: علاوه‌بر اینها خواهانیم تا همچنین وجهی از امام(ع) را در این مقاله با پیوستی از حضورِ وی در سُنتی به اسمِ "اشراق" نیز بَررسی کرده و طبعاً گاهی با نامِ سهروردی نیز به تطبیق‌هایی بپردازیم که فکر میکنیم نوآوی ما است. روش تحقیق: کار ماِ<strong> </strong>کیفی-کاربردی شیوۀ توصیفی-تحلیلی است و روشِ منبع‌یابی را از کتابخانه‌ای و میدانی در حَدِ توان هرچه بود بررسی داشته. جمع‌بندی: در پایان امیدواریم تا با فزونیِ نظیرِ این مقاله همواره روح‌ِ هنری قدسی در جهان پایدار بماند.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/305/201