Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 در دست انتشار 1404 10 01 The Conduct of the Infallibles (PBUH) on the Use of Shūrā and Consultation in Word and Deed and Its Relationship with the Knowledge of the Infallibles (PBUH) سیره معصومین(ع) در به‌کارگیری شورا و مشورت در قول و عمل و ارتباط آن با علم معصومین(ع) 1 15 10.61838/iki.361 FA رباب گل صنملو دانشجوی دکتری گروه فلسفه، الهیات و معارف اسلامی(گرایش علوم قرآنی و حدیث)، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران عباس سماواتی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران، سیده فاطمه حسینی میر صفی گروه فلسفه، الهیات و معارف اسلامی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران، Journal Article 1404/07/05 <p>The term <em>shūrā</em> appears in the Qurʾān in four different semantic contexts: verse 159 of Āl ʿImrān, verse 233 of al-Baqarah, verse 38 of al-Shūrā, and verse 18 of al-Zumar. In the Qurʾān and in narrations transmitted from the Infallibles (peace be upon them), the science and skill of consultation is taught to the followers of Islam with notable subtlety, and one of the explicit objectives of the Infallibles was to convey this refined approach to later generations. Using a library-based method and a descriptive–inferential research approach, this study demonstrates that the Infallibles sought to ensure that Muslims would not neglect the practice of consultation and shūrā, as they considered consultation to be the backbone of the Islamic system. The Infallibles emphasized consultation and shūrā in order to arouse a sense of responsibility among Muslims, to cultivate their worldly and otherworldly well-being, to provide awareness and distance them from deviant forms of Islam, to prevent intellectual despotism among rulers, and to acquaint Muslims with the true philosophy of religion. In both word and deed, they endeavored to encourage their community to consult scholars and prudent individuals, while discouraging consultation with unqualified people such as the timid and the miserly. Their objective was to institutionalize the principle of shūrā and consultation among Muslims. In doing so, they refrained—except in very rare cases—from utilizing their knowledge of the unseen, even though they were always capable of employing it.</p> <p>شورا واژه‌ای است که در قرآن در آیه ۱۵۹ سوره آل‌عمران، آیه ۲۳۳ سوره بقره، آیه ۳۸ سوره شوری و آیه ۱۸ سوره زمر، در چهار مفهوم مختلف مطرح شده است. در قرآن کریم و روایات رسیده از معصومین(ع)، دانش و مهارت مشاوره با لطافت ویژه‌ای به پیروان مکتب اسلام آموخته می‌شود و یکی از اهداف روشن معصومین(ع) انتقال این ظرافت به نسل‌های بعدی بوده است. این پژوهش، با روش مطالعه کتابخانه‌ای و رویکرد توصیفی–استنباطی، نشان می‌دهد که معصومین(ع) درصدد بودند مسلمانان از به‌کارگیری شورا و مشورت غافل نمانند؛ زیرا مشورت را ستون فقرات نظام اسلامی می‌دانستند. معصومین(ع) برای برانگیختن احساس مسئولیت در مسلمانان، آبادانی زندگی دنیوی و اخروی آنان، آگاهی‌بخشی و دور ساختن آنان از اسلام انحرافی، جلوگیری از استبداد فکری حاکمان و آشنا کردن مسلمانان با حقیقت فلسفه دین، به مشورت و شورا اهمیت می‌دادند. آنان در قول و عمل خود می‌کوشیدند امت را به مشورت با دانشمندان و دوراندیشان ترغیب، و از مشورت با افراد فاقد صلاحیت مانند افراد ترسو و بخیل، منع کنند. هدف آنان نهادینه‌سازی اصل شورا و مشورت در میان مسلمانان بود و در این میان، جز در موارد بسیار نادر، از علم غیب خود استفاده نمی‌کردند؛ هرچند همواره قادر به استفاده از آن بودند.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/361/222