Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 در دست انتشار 1405 10 01 Comparative Analysis of the Foundations of the Authority of Fame (Shuhrah) in Imami Jurisprudence and Its Influence on the Process of Deriving Legal Rulings تحلیل تطبیقی مبانی حجیت شهرت در فقه امامیه و تأثیر آن بر فرآیند استنباط 1 15 FA حسین فرخی گروه الهیات و معارف اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران سیامک بهارلویی گروه الهیات و معارف اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران هرمز اسدی کوه باد گروه حقوق، واحد رامهرمز، دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز، ایران Journal Article 1404/05/04 <p>The concept of <em>shuhrah</em> (fame) holds a distinct position in Imami jurisprudence and is considered one of the significant topics within the domain of <em>uṣūl al-fiqh</em>. Imami jurists have long expressed differing views regarding the credibility and authoritative force (<em>ḥujjiyyah</em>) of <em>shuhrah</em> in deriving Sharīʿa rulings. In its technical sense, <em>shuhrah</em> refers to the accumulation of juristic opinions and fatwas concerning a specific legal ruling, in such a manner that it does not reach the level of consensus (<em>ijmāʿ</em>) yet enjoys substantial acceptance among jurists. According to Imami jurisprudential sources, <em>shuhrah</em> is divided into three categories: narrative (<em>riwāʾiyya</em>), practical (<em>ʿamaliyya</em>), and fatwā-based (<em>fatwāʾiyya</em>), each of which plays a particular role in the process of derivation (<em>istinbāṭ</em>). Among these types, fatwā-based <em>shuhrah</em> has received the most attention from Imami jurists, and the debate concerning its authoritative status has long remained a central challenge in <em>uṣūl al-fiqh</em>. Some jurists—such as Shaykh Ansārī, Ayatollah al-Khūʾī, and a number of later scholars—consider fatwā-based <em>shuhrah</em> to lack independent authority, and they accept it merely as a supporting indicator or a tie-breaking preference when legal evidences conflict. In contrast, another group—including Ayatollah Burūjirdī, Imam Khomeini, and Bijanurdi—particularly regarding the fatwā-based <em>shuhrah</em> of early jurists, maintain that it possesses evidentiary force and view it as revealing the opinion of the infallible Imam or as an indicator of the existence of an authoritative textual source. This article, adopting a descriptive-analytical approach and relying on primary jurisprudential and <em>uṣūlī</em> sources, undertakes a comparative examination of the theoretical foundations of the authority of <em>shuhrah</em> in Imami jurisprudence and elucidates its impact on the process of deriving Sharīʿa rulings. The findings indicate that although <em>shuhrah</em> does not possess definitive authoritative force on its own, it can, alongside other transmitted and rational evidences, strengthen valid presumption (<em>ẓann muʿtabar</em>) and generate confidence in the actual legal ruling. Consequently, it can play a determining role in the processes of <em>ijtihād</em> and jurisprudential derivation.</p> <p>مفهوم شهرت در فقه امامیه از جایگاهی ویژه برخوردار است و یکی از مباحث مهم در حوزه اصول فقه به شمار می‌رود. فقهای امامیه از دیرباز در مورد اعتبار و حجیت شهرت در استنباط احکام شرعی دیدگاه‌های متفاوتی ارائه کرده اند. شهرت در معنای اصطلاحی عبارت است از تراکم آراء و فتاوای فقها درباره یک حکم شرعی به گونه‌ای که به حد اجماع نرسد اما در سطح قابل توجهی مورد پذیرش قرار گیرد. بر اساس منابع فقهی امامیه، شهرت به سه نوع روایی، عملی و فتوایی تقسیم می‌شود که هر یک در روند استنباط احکام نقش خاصی دارند. در میان این اقسام، شهرت فتوایی بیش از همه مورد توجه فقهای امامیه قرار گرفته و بحث درباره حجیت یا عدم حجیت آن یکی از چالش‌های دیرینه علم اصول بوده است. برخی از فقها مانند شیخ انصاری، آیت الله خویی و جمعی از متاخران، شهرت فتوایی را فاقد حجیت مستقل می‌دانند و آن را تنها در حد یک مؤید و مرجح در مقام تعارض ادله می‌پذیرند، در حالی که گروهی دیگر همچون آیت الله بروجردی، امام خمینی و بجنوردی، به ویژه در خصوص شهرت فتوایی قدما، برای آن حجیت قائل شده اند و آن را کاشف از رأی معصوم و نشانه وجود نص معتبر دانسته اند. این مقاله با رویکرد توصیفی و تحلیلی و با استفاده از منابع اصلی فقهی و اصولی، به بررسی تطبیقی مبانی حجیت شهرت در فقه امامیه می‌پردازد و تأثیر آن را بر فرآیند استنباط احکام شرعی تبیین می‌کند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که هرچند شهرت به تنهایی حجیت قطعی ندارد، اما در کنار سایر ادله نقلی و عقلی می‌تواند موجب تقویت ظن معتبر و ایجاد اطمینان به حکم واقعی گردد و در نتیجه در فرآیند اجتهاد و استنباط فقهی نقشی تعیین کننده ایفا نماید<strong>.</strong></p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/381/228