Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 4 آبان ماه 1405 1405 08 01 An Integrated Model of Islamic–Iranian Moral Education with Emphasis on the Parables of the Holy Qur’an and Saʿdī’s Golestān الگوی تلفیقی تربیت اخلاقی اسلامی–ایرانی با تأکید بر تمثیل‌های قرآن کریم و گلستان سعدی 1 15 FA شیرین سلیمیان گروه علوم تربیتی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. سیدهاشم گلستانی گروه علوم تربیتی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. علیرضا یوسفی استاد، مرکز تحقیقات آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 1405 04 10 <p>This study aims to elucidate an integrated model of Islamic–Iranian moral education through a comparative analysis of moral parables in the Holy Qur’an and Saʿdī’s Golestān. The Holy Qur’an, as a divine source and spiritual guide for humankind, employs parables to clarify abstract concepts and convey moral teachings; whereas Golestān, as a literary and cultural work, uses human-centered anecdotes and parables to cultivate moral, social, and cultural virtues. The research methodology is descriptive–analytical and is based on content analysis of parables in the two aforementioned sources. The findings indicate that Qur’anic parables primarily emphasize spiritual education, self-purification, piety, justice, and honesty, while Saʿdī’s parables focus on the human and social dimensions of morality and the cultivation of individual behavioral traits. By integrating these two approaches, a comprehensive model of Islamic–Iranian moral education is proposed in which the divine and human dimensions of ethics are addressed concurrently, providing a viable foundation for moral education within Iran’s educational system. This model contributes to the enhancement of moral identity, the strengthening of social cohesion, and the promotion of behaviors grounded in justice, honesty, and compassion within society.</p> <p>در این پژوهش، با هدف تبیین الگوی تلفیقی تربیت اخلاقی اسلامی–ایرانی، به تحلیل تطبیقی تمثیل‌های اخلاقی قرآن کریم و گلستان سعدی پرداخته شده است. قرآن کریم به‌عنوان منبع الهی و راهنمای معنوی انسان، از تمثیل‌ها برای تبیین مفاهیم انتزاعی و انتقال آموزه‌های اخلاقی بهره می‌گیرد؛ در حالی‌که گلستان سعدی، به‌عنوان اثری ادبی و فرهنگی، از حکایات و تمثیل‌های انسانی برای پرورش فضایل اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی استفاده می‌کند. روش تحقیق به‌صورت توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل محتوای تمثیل‌ها در دو منبع یادشده انجام گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که تمثیل‌های قرآنی بیشتر بر تربیت معنوی، تزکیه نفس، تقوا، عدالت و صداقت متمرکزند، در حالی‌که تمثیل‌های سعدی به بُعد انسانی، اجتماعی و تربیت رفتارهای فردی توجه دارند. با تلفیق این دو رویکرد، الگویی جامع برای تربیت اخلاقی اسلامی–ایرانی ارائه می‌شود که در آن بعد الهی و انسانی اخلاق در کنار هم قرار گرفته و می‌تواند مبنایی برای آموزش و پرورش اخلاقی در نظام تربیتی ایران باشد. این الگو به ارتقای هویت اخلاقی، تقویت همبستگی اجتماعی و ترویج رفتارهای مبتنی بر عدالت، صداقت و رحمت در جامعه منجر می‌شود.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/386/299