Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 در دست انتشار 1405 10 01 A Critical Examination of Arab Jāhiliyyah and Its Relationship to Juristic Understanding of Religion, with Emphasis on the Narration “ʿAlaykum bi-l-tafaqquh fī dīn Allāh wa lā takūnū aʿrāban” نقد و بررسی جاهلیت اعراب و ارتباط آن با تفقه در دین با محوریت روایت «علیکم بالتفقه فی دین الله و لاتکونوا اعراباً» 1 13 FA فاطمه امیری دانشجوی دکتری، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران ابوطالب مختاری هاشم آباد گروه معارف اسلامی، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مهریار شبابی گروه علوم‌ قرآن و حدیث، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404/05/02 <p>Undoubtedly, combating jāhiliyyah and safeguarding Muslims from pre-Islamic cultural patterns constitute one of the most fundamental and foundational concerns of Islam. The Qur’an and the traditions of the Infallibles (peace be upon them) repeatedly and through various modes exhort believers to live in accordance with knowledge and rational reflection. One such instance is the designation of an individual as aʿrābī when he or she fails to engage in deep reflection and juristic understanding (tafaqquh) of the divine religion. Although substantial and valuable research has been conducted on the dimensions of tafaqquh fī al-dīn and the acquisition of religious knowledge, relatively little attention has been paid to the rationale behind the use of the term aʿrābī in the teachings of the Ahl al-Bayt (peace be upon them), particularly in hadith expressions such as “Whoever among you does not attain juristic understanding, he is an aʿrābī,” reported from Imam al-Ṣādiq (peace be upon him). This study employs a descriptive–analytical method, drawing upon commentaries on these narrations as well as the perspectives of exegetes and Qur’anic scholars, to examine the intended equivalence between becoming aʿrābī and the absence of juristic understanding of religion, with particular emphasis on the narration “ʿAlaykum bi-l-tafaqquh fī dīn Allāh wa lā takūnū aʿrāban.” An analysis of Qur’anic and hadith-based data on the subject demonstrates that the Ahl al-Bayt’s (peace be upon them) use of the term aʿrābī in this context is, on the one hand, directly related to the ignorance and lack of awareness characteristic of the Bedouin Arabs, who were largely unfamiliar with sound religious culture, and, on the other hand, indicative of the principal cause of this ignorance—namely, the failure to recognize the Prophet and the Infallible Imams as divinely inspired scholars and bearers of sacred knowledge. It appears that, through such statements, the Ahl al-Bayt (peace be upon them) sought not only to emphasize the importance of correct and methodical juristic understanding of religion, but also to underscore their own scientific authority and their pivotal role in guiding both individuals and society toward perfection.</p> <p>بی‌تردید مبارزه با جاهلیت و دور نگه داشتن مسلمانان از فرهنگ جاهلی از مهم ترین و بنیادی‌ترین مسائل دین اسلام است. در قرآن و روایات معصومان علیهم السلام به شیوه‌های مختلف به زندگی بر مدار علم و خردورزی سفارش شده‌ است. یکی از این نمونه‌ها اعرابی نامیدن فردی است که به تفکر عمیق و تفقه در دین الهی نپردازد. با وجود اینکه پژوهشهای درخور و مفیدی پیرامون ابعاد بحث تفقه در دین و یادگیری معارف دینی صورت گرفته است ولی چرایی بکاررفتن اصطلاح «اعرابی» در معارف اهل بیت(ع) در عبارات حدیثی مانند «مَنْ‏ لَمْ‏ یتَفَقَّهْ‏ مِنْكُمْ فَهُوَ أَعْرَابِی‏» از امام صادق علیه السلام کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و بهره مندی از شروح این روایات و دیدگاه مفسران و قرآن‌پژوهان، مقصود از برابری اعرابی شدن با عدم تفقه در دین با محوریت روایت «علیکم بالتفقه فی دین الله و لاتکونوا اعراباً» بررسی شده است. از واکاوی داده‌های قرآنی و روایی پیرامون موضوع روشن شد دلیل استفاده اهل بیت (ع) از اصطلاح اعرابی در این مورد از سویی ارتباط مستقیم با جهل و ناآگاهی اعراب بادیه نشین دارد که از فرهنگ صحیح دینی کاملا بیگانه بودند و از سوی دیگر ناظر به سبب اصلی این نادانی است که از عدم شناخت پیامبر و امامان معصوم که علمای ربانی و حاملان علوم الهی هستند سرچشمه گرفته است. به نظر می‌رسد اهل بیت (ع) در این نمونه سخنان خواسته اند علاوه بر اهمیت تفقه صحیح و روشمند در دین بر مرجعیت علمی و نقش خویش در به کمال رساندن فرد و اجتماع تأکید فرمایند.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/391/243