Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 1 پیاپی ۲ 2024 02 22 The Position of Ansar in the Political and Religious Events of the Era of the Prophet of Islam جایگاه انصار در حوادث سیاسی  و دینی دوران پیامبر اسلام FA سمیه محمدرضایی دانشجوی دکتری، گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بافت، ایران ابراهیم خراسانی پاریزی استادیار، گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، واحد بافت، دانشگاه آزاد اسلامی، بافت، ایران محمد خداوردی استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، ایران. Journal Article 2023 11 26 <p>In the days of the Prophet (PBUH) and after that, each of the two groups, Ansar and Muhajir, despite their brotherhood and equality, maintained their tribal distinctions and sometimes boasted. Especially after the Prophet (PBUH), they came into two historical and political currents and competed. During the caliphate of Ali (a.s.), the Ansars were serious and passionate supporters of the Holy Prophet and played a role in most of the political and military events of this era. As Imam Ali (a.s.) wrote in a letter to Mu'awiyah that the Muhajireen and Ansar were of one heart and agreed with him in their pledge of allegiance. In the battle of Safin, prominent Ansar figures such as Bara bin Azeb, Abdul Rahman bin Abi Lili, Hazimah bin Thabit and Zaid bin Argham took part, and Muawiya became so angry that he blamed the Ansar for Ali (pbuh) always following the Prophet (pbuh). He supported the Ansar, and a group of them also testified to the authenticity of the hadith of Wilayat and the incident of Ghadeer. During Muawiya's time, Ansar were blamed more. When Basrabn Abi Artah Amiri, the commander of Muawiya's army, attacked Hejaz and entered Medina, he addressed the Ansar with terms such as Ibna bin Al-Ubayd (children of slaves) and Mushar al-Yhud (group of Jews) and humiliated them. Muawiya's enmity with the Ansar was to such an extent that he always tried with Amr bin as to officially overthrow the title of the Ansar, but they did not succeed.</p> <p>در روزگار پيامبر(ص) و پس از آن، هر يك از دو گروه انصار و مهاجر به رغم برادري و برابري، تمايزات قبيله­اي خود را حفظ كرده، گاه به تفاخر مي­پرداختند. آنها به ويژه پس از پيامبر(ص) به صورت دو جريان تاريخي و سياسي درآمدند و به رقابت پرداختند. در دوران خلافت علي(ع) انصار از حاميان جدي و پرشور آن حضرت بودند و در بيشتر حوادث سياسي و نظامي اين عصر نقش داشتند؛ چنان­چه امام علي(ع) در نامه­اي به معاويه نوشت كه مهاجران و انصار در بيعت با او يك‌دل بوده­اند و اتفاق نظر داشته­اند. در پيكار صفين نيز چهره­هاي برجسته انصار همچون براء بن عازب، عبدالرحمن بن ابي ليلي، حزيمه بن ثابت و زيد بن ارغم شركت داشتند و معاويه چنان خشمناك شد كه به ملامت انصار پرداخت علي(ع) به پيروي از پيامبر(ص) همواره از انصار پشتيباني مي­كرد گروهي از آنان نيز به صحت حديث ولايت و واقعه غدير شهادت دادند. در روزگار معاويه، انصار بيشتر مورد سرزنش قرار گرفتند. زماني­كه بصربن ابي ارطاه عامري فرمانده لشكر معاويه به حجاز حمله كرد و وارد مدينه شد، انصار را با تعابيري چون ابناء بن العبيد (فرزندان بردگان) و معشراليهود (گروه يهود) خطاب كرد و آنان را تحقير نمود. دشمني معاويه با انصار تا حدي بود كه همواره با عمرو بن عاص تلاش مي­كرد تا عنوان انصار را رسماً براندازند، اما كاري از پيش نبردند.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/45/32