Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 در دست انتشار 1406 02 01 The Function of Qur’anic Verses in the Semantic Suspension of Saadi’s Gulistan Tales کارکرد آیات قرآنی در تعلیق معنایی حکایت‌های گلستان سعدی 1 16 10.61838/iki.470 FA مریم شفیعی تابان استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. فریده اخوان پلنگ سرائی مدرس آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. گودرز کاکاوندی مدرس آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. Journal Article 2025 12 16 <p>This study conducts a detailed investigation into the function of Qur’anic verses within the mechanism of semantic suspension in the narratives of Saadi’s <em>Gulistan</em>. The central aim of this research is to uncover the intricate process through which Saadi, by intelligently integrating elements of divine discourse into his narrative structure, elevates the authority and depth of the moral teachings embedded in his anecdotes beyond the level of mere secular advice. Methodologically, this research is based on a qualitative content analysis of literary texts, adopting a historical–interpretive and comparative approach. All Qur’anic references embedded within the tales are meticulously categorized and examined under three principal types: (1) direct citation and explicit verbal reference; (2) use of narrative parables and story motifs derived from the Qur’an; and (3) eloquent semantic adaptation and translation of Qur’anic themes. The key findings reveal that the primary function of these incorporations is the creation of a sustained semantic suspension. This suspension displaces the final judgment of each moral teaching from the personal domain and situates it within a system of fixed and universal divine laws. Through this method, Saadi conveys ethical principles not as variable counsel, but as practical injunctions derived from a legitimate sacred source. Overall, the presence of the Qur’an in the <em>Gulistan</em> serves as the driving force of legitimization, transforming earthly advice into a message endowed with theological permanence.</p> <p>این پژوهش به واکاوی دقیق کارکرد آیات قرآنی در سازوکار تعلیق معنایی حکایت‌های گلستان سعدی می‌پردازد. هدف محوری این تحقیق، آشکار ساختن این سازوکار پیچیده است که چگونه سعدی با ادغام هوشمندانه عناصر کلام وحی در ساختار روایی خود، اعتبار و عمق آموزه‌های اخلاقی مندرج در حکایات را به سطحی فراتر از توصیه‌های صرفاً عرفی ارتقا می‌دهد. از منظر روش تحقیق، این مطالعه بر پایه تحلیل کیفی محتوای متون ادبی و با اتخاذ رویکردی تاریخی-تفسری و تطبیقی بنا شده است. تمامی شواهد قرآنی در بستر حکایات، به دقت در سه دسته اصلی دسته‌بندی و مورد بررسی قرار گرفته‌اند: ۱) تضمین مستقیم و ارجاع لفظی؛ 2) استفاده از تمثیل‌های روایی و داستانی ریشه گرفته از قرآن؛ و ۳) ترجمه و اقتباس معنایی بلیغ از مضامین قرآنی. نتایج کلیدی نشان می‌دهد که مهم‌ترین کارکرد این تضمین‌ها، ایجاد یک تعلیق معنایی پایدار است. این تعلیق، حکم نهایی هر پند را از حوزه فردی خارج کرده و آن را در منظومه قوانین ثابت و جهان‌شمول الهی مستقر می‌سازد. سعدی با این روش، اصول اخلاقی را نه به عنوان توصیه‌های متغیر، بلکه به عنوان احکام عملی برگرفته از منبع مشروعیت، به مخاطب منتقل می‌کند. در مجموع، حضور قرآن در گلستان، موتور محرک مشروعیت‌بخشی و تبدیل پند زمینی به پیامی دارای ثبات الهیاتی است.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/470/291