Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 در دست انتشار 1406 04 01 Examining the Coherence and Interconnectedness of Qur’anic Verses and Chapters with Emphasis on Intratextual Evidence بررسی تناسب آیات و سور قرآن کریم با تکیه بر شواهد درون‌متنی 1 11 FA مینا وحدانی بنام گروه علوم قرآن وحدیث، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. محمدحسین صائینی گروه عرفان اسلامی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. فرهاد ادریسی گروه الهیات، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. Journal Article 1404/11/01 <p>The issue of coherence (tanāsub) among the verses of the Holy Qur’an constitutes one of the branches of Qur’anic sciences and is regarded as one of the manifestations of the Qur’an’s miraculous nature. It examines the relationships and connections among verses, chapters (sūrahs), and various sections of the Qur’anic text. The aim of this study is to conduct a detailed investigation of the different forms of coherence and the intratextual evidence embedded within the structure of Qur’anic verses and chapters. The present research employs a descriptive–analytical method and, through a close examination of the Qur’anic text and the views of Qur’anic exegetes, identifies and analyzes semantic and lexical relationships. The findings indicate that the coherence among verses and chapters can be classified into two principal categories: lexical coherence (explicit relationships) and semantic coherence (implicit relationships). Within the semantic dimension, concepts such as analogy (tanẓīr), parable (tamthīl), contrast (muḍāddah), digression (istiṭrād), consolidation (tamkīn), and thematic resumption (taṣdīr) play a fundamental role in establishing the internal cohesion of the text. The results of the analysis conducted on groups of chapters, including al-Ḥāmidāt, the disconnected letters (alif-lām-mīm), al-Ṭawāsīm, al-Musabbiḥāt, al-Ḥawāmīm, al-ʿAzāʾim, and the thirtieth part (Juzʾ 30), reveal the existence of 50 instances of semantic coherence and 13 instances of combined lexical-semantic coherence. These findings demonstrate the structural interconnectedness of the chapters and their overarching thematic purposes. The study concludes that, contrary to the claims of some Orientalist scholars, the Holy Qur’an is not a fragmented text; rather, it possesses an internal, coherent, and purposeful organization in which each part contributes to the meaning of the whole.</p> <p>مسئله تناسب آیات قرآن کریم، یکی از انواع علوم قرآنی و از جلوه‌های اعجاز قرآن کریم به شمار می‌رود که به بررسی پیوندها و پیوستگی‌های میان آیات، سور و بخش‌های مختلف قرآن می‌پردازد. هدف این پژوهش، بررسی دقیق انواع تناسب و شواهد درون‌متنی موجود در ساختار آیات و سور است. پژوهش حاضر با روش «توصیفی-تحلیلی» انجام شده و با تکیه بر بررسی دقیق متن قرآن و آرای مفسران، به استخراج روابط معنایی و لفظی پرداخته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تناسبات میان آیات و سور به دو دسته کلی «لفظی» (ارتباط آشکار) و «معنوی» (ارتباط غیرآشکار) تقسیم می‌شوند. در بخش معنوی، مفاهیمی نظیر تنظیر، تمثیل، مضاده، استطراد، تمکین و تصدیر نقش کلیدی در ایجاد انسجام درونی متن ایجاب می‌کنند. نتایج بررسی‌های انجام شده بر روی گروه‌هایی از سورها از جمله الحامدات، حروف مقطعه (الم)، الطواسیم، المسبحات، الحوامیم، العزائم و جزء سی، نشان‌دهنده وجود ۵۰ مورد تناسب معنایی و ۱۳ مورد تناسب لفظی-معنایی است که نشان از پیوستگی ساختاری و غرض کلی سورها دارد. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که قرآن کریم برخلاف دیدگاه برخی مستشرقان، یک متن پراکنده نیست، بلکه دارای یک نظم درونی، منسجم و هدفمند است که هر بخش از آن در خدمت معنای کل است.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/519/270