Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 2 پیاپی ۳ 2024 06 21 Conformity and Relationships in Rumi’s Masnavi and the Works of Allameh Hassan Zadeh Amoli سنخیت و مناسبات در مثنوی مولوی و آثار علامه حسن زاده آملی 139 153 10.61838/iki.2.1.11 FA مرتضی رضاوند دانشجوی دکتری ، گروه ادبیات، دانشکده ادبیات وعلوم انسانی، دانشگاه دولتی شهرکرد ، ایران. احمد امین دانشیار، گروه ادبیات، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه دولتی شهرکرد ، ایران. علیرضا خواجه گیر دانشیار، گروه ادیان و عرفان تطبیقی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه دولتی شهرکرد ، ایران. Journal Article 2024 04 10 The most fundamental and significant connection pervading the order of existence, whether in natural elements or human relationships, is based on the essential principle of "conformity." Conformity and relationships refer to the tendency and inclination of beings toward each other or toward entities that are their aim and beloved, or based on a shared characteristic existing between them. In mysticism, the principle of conformity is a subset of the complex discussion of "the unity of being" (wahdat al-wujud). This principle is also discussed under the philosophical rule of al-Wahid (the One). This topic has been reflected in the works of many mystics and literary figures but is more extensively and mystically illustrated in Rumi’s Masnavi. Among contemporary mystics, Allameh Hassan Zadeh Amoli has also addressed this concept in his works, particularly in his Divan of Poems. He has interpreted and explained this principle through concepts such as essential compatibility and specific connection, maintaining that the entire order of existence is influenced by it. A study of the works and poetry of these two poet-mystics reveals a pronounced mystical conformity, demonstrating their shared influence from Islamic mysticism in their discussions of conformity. This research employs a descriptive-analytical method to uncover the shared mystical themes related to conformity in the poetry and works of these two mystics. اصلی‌ترین و مهم‌ترین ارتباطی که در نظام هستی ساری است، چه در عناصرطبیعی و چه در روابط انسانی، برپایة اصل اساسی «سنخیت» استوار است. سنخیت و مناسبات، میل و رغبت موجودات به یکدیگر یا به اموری است که مقصود و محبوبشان باشد؛ یا برپایة ویژگی مشترکی است که بین آن‌ها موجود می‏باشد. اصل سنخیت در عرفان زیر مجموعه‌ای از مبحث پیچیده «وحدت وجود» است. این اصل در ذیل قاعده فلسفی الواحد نیز مطرح شده است. این مبحث درآثارعرفا و ادبای بسیاری بازتاب یافته؛ ولی در مثنوی مولانا به‌طور گسترده‌تر و عرفان‌محور جلوه گر شده است. از عرفای بزرگ معاصر علامه حسن زاده آملی نیز در آثار خود و به ویژه در دیوان اشعارشان به این امر پرداخته‌اند. ایشان این اصل را با مضامینی چون مناسبت ذاتى و ارتباط خاص تفسیرو تشریح کرده‌اند و معتقدند همه هستی از آن متأثراند. با بررسی در آثار و اشعار این دو عارف شاعر، رنگ و بوی سنخیت عرفانی به خوبی هویداست و نشان دهندة آن است که هر دو در بحث سنخیت ازعرفان اسلامی متاثر بوده اند. این پژوهش برآن است تا با روش توصیفی - تحلیلی به کشف مضامین مشترک عرفانی موجود بین اشعار وآثار این دو عارف در زمینه سنخیت بپردازد.

https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/52/45