Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 در دست انتشار 1405 10 01 An Analysis of Twentieth-Century Epistemology: The Turn from Idealism to Realism تحلیلی بر معرفت شناسی قرن بیستم (چرخش از ایده الیسم به ریالیسم) 1 17 10.61838/iki.547 FA محمد مهدی نادری گروه فلسفه، واحد آزادشهر، دانشگاه ازاد اسلامی، آزادشهر، ایران. Journal Article 2026 04 07 <p>The primary objective of this article is to examine and structurally analyze the twentieth-century epistemological turn from idealism to realism, to elucidate the key components of this transition—such as metaphysical realism and scientific realism—and to explain how concepts such as “truth,” “objectivity,” and “ontological independence” were reconstructed in light of the correspondence theory of truth. The present study employs a descriptive-analytical method together with a critical-academic approach. To this end, drawing on primary philosophical sources, up-to-date and authoritative entries in the Stanford Encyclopedia of Philosophy, and works by prominent philosophers in the analytic tradition and philosophy of science, including Moore, Russell, Chakravartty, Miller, and Psillos, the development of this epistemological transformation was identified and analyzed. The analyses were organized around four major dimensions: metaphysical foundations, philosophy of science, theories of truth, and epistemic norms. The findings derived from the analysis of philosophical texts and documents are formulated along the following lines: (1) Roots of the rupture: the turn toward realism resulted from the synergistic effects of G. E. Moore’s critique of the idealist fallacy, Russell’s logical analysis of language, and the replacement of the doctrine of internal relations with a theory of external relations. (2) The catalytic role of science: the instrumental and empirical successes of the natural sciences, together with the defense of unobservable entities through the “no-miracles argument,” established the epistemic legitimacy of scientific realism in opposition to instrumentalism and naïve empiricism. (3) Revival of the correspondence theory of truth: in contrast to idealism, which regarded truth as the internal coherence of beliefs, realism, by reformulating the correspondence theory, demonstrated that the truth value of propositions depends on “states of affairs” in a mind-independent world. (4) Redefinition of objectivity and independence: contemporary realism, particularly critical realism, while acknowledging conceptual and linguistic mediation, distinguishes between the “epistemic dependence of cognition on concepts” and the “ontological dependence of reality on the mind,” thereby redefining objectivity in terms of public, intersubjectively accessible, and criticizable standards. The twentieth-century epistemological turn transformed the human being from a “creator of meaning” into an “inquirer into meaning.” The results indicate that modern realism establishes a dynamic balance between acknowledging the fallibility of human knowledge and insisting on the independent existence of an objective world. While recognizing the active role of the mind in the process of conceptualization, this approach safeguards scientific rationality and objectivity against emerging postmodern currents and radical relativism.</p> <p>هدف اصلی این مقاله، واکاوی و تحلیل ساختاری چرخش معرفت‌شناختی قرن بیستم از ایده‌آلیسم به رئالیسم، تبیین مؤلفه‌های کلیدی این گذار (نظیر رئالیسم متافیزیکی و علمی)، و تشریح چگونگی بازسازی مفاهیمی همچون «صدق»، «عینیت» و «استقلال هستی‌شناختی» در پرتو نظریه مطابقت است. پژوهش حاضر با اتخاذ روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد انتقادی-آکادمیک انجام شده است. برای این منظور، با تکیه بر منابع دست‌اول فلسفی و مدخل‌های به‌روز و معتبر دایره‌المعارف فلسفه استنفورد و آثاری از فیلسوفان شاخص تحلیلی و علم نظیر مور، راسل، چاکراوارتی، میلر و پسیلوس، روند تکوین این تحول معرفتی استخراج و تحلیل شده است. تحلیل‌ها در چهار محورِ مبانی متافیزیکی، فلسفه علم، نظریه‌های صدق، و هنجارهای معرفتی سازمان‌دهی شده‌اند. یافته‌های حاصل از تحلیل متن و اسناد فلسفی در محورهای زیر صورت‌بندی شده است: 1) ریشه‌های گسست: چرخش به سمت رئالیسم محصولِ هم‌افزایی نقد جی. ای. مور بر مغالطه ایده‌آلیستی، تحلیل منطقی زبان توسط راسل و جایگزینی نظریه روابط داخلی با روابط خارجی بود. 2) نقش کاتالیزوری علم: موفقیت‌های ابزاری و تجربی علوم طبیعی و دفاع از موجودات غیرمشاهده‌پذیر در قالب «استدلال معجزه‌ناپذیری»، حقانیت معرفتی رئالیسم علمی را در برابر ابزارانگاری و تجربه‌گرایی خام به اثبات رساند. 3) احیای نظریه مطابقت صدق: برخلاف ایده‌آلیسم که صدق را انسجام درونی باورها می‌دانست، رئالیسم با بازتعریف نظریه مطابقت ثابت کرد که ارزش صدق گزاره‌ها به «وضعیت امور» در جهان مستقل وابسته است. 4) بازتعریف عینیت و استقلال: رئالیسم معاصر (رئالیسم انتقادی) با پذیرش میانجی‌گری مفهومی و زبانی، بین «وابستگی معرفتی شناخت به مفاهیم» و «وابستگی هستی‌شناختی واقعیت به ذهن» تفکیک قائل شده و عینیت را به معنای استانداردهای عمومی و نقدپذیر بازتعریف نموده است. چرخش معرفت‌شناختی قرن بیستم، انسان را از «خالق معنا» به «کاوشگر معنا» تبدیل کرد. نتایج نشان می‌دهد که رئالیسم مدرن، تعادلی پویا میان پذیرش خطاپذیری شناخت انسان و پافشاری بر وجودِ مستقل جهانِ عینی برقرار ساخته است. این رویکرد، ضمن پذیرش نقش فعال ذهن در فرآیند مفهوم‌سازی، عقلانیت و عینیت علمی را در برابر جریان‌های نوظهور پست‌مدرن و نسبی‌گرایی افراطی تضمین می‌کند.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/547/287