Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 در دست انتشار 1406 04 01 Intertextuality of Qur’anic Verses in Javāmiʿ al-Ḥikāyāt wa Lawāmiʿ al-Riwāyāt (Part Three) بینامتنیت آیات قرآن در جوامع الحکایات ولوامع الروایات (قسم سوم) 1 15 10.61838/iki.560 FA مریم محمودی گروه زبان وادبیات فارسی، واحد دهاقان، دانشگاه آزاد اسلامی، دهاقان، ایران. زهرا شریفی گروه زبان وادبیات فارسی، واحد اقلید، دانشگاه آزاد اسلامی، فارس، ایران. Journal Article 2026 04 06 <p>Intertextuality, as a modern approach in literary criticism, examines the implicit and explicit interactions and relationships among different texts. Introduced by Julia Kristeva in the twentieth century, this concept has become a powerful analytical tool for the study of literary and cultural texts. The present study investigates the intertextuality of Qur’anic verses in the important literary work Javāmiʿ al-Ḥikāyāt wa Lawāmiʿ al-Riwāyāt (Part Three) in order to analyze the role and influence of Qur’anic verses within the text. Using a descriptive-analytical method, the Qur’anic verses employed in this work were identified and extracted, and the ways in which they were incorporated into the primary text were analyzed. The analysis encompasses direct and indirect references to Qur’anic verses, their semantic and aesthetic effects, and the role of intertextuality in enriching the work’s content and structure. The findings indicate that Qur’anic verses are employed extensively and in diverse ways throughout the work, appearing not only through direct quotation and reference but also through indirect and symbolic forms. Qur’anic intertextuality in this work, in addition to reinforcing its religious and ethical motifs, contributes to the creation of deeper layers of meaning and enhances its literary appeal.</p> <p>بینامتنیت، به‌عنوان رویکردی نوین در نقد ادبی، به بررسی تعامل و ارتباط پنهان و آشکار بین متون مختلف می‌پردازد. این مفهوم که توسط ژولیا کریستوا در قرن بیستم مطرح شد، امروزه به ابزاری قدرتمند در تحلیل متون ادبی و فرهنگی تبدیل‌شده است. این پژوهش به بررسی بینامتنیت آیات قرآن در اثر ادبی مهم، یعنی "جوامع الحکایات" و "لوامع الروایات" (قسم سوم)، می‌پردازد تا نقش و تأثیر آیات قرآن را در این متون تحلیل کند. با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، آیات قرآن در این آثار شناسایی و استخراج‌شده‌اند و نحوه به‌کارگیری آن‌ها در متن اصلی تحلیل‌شده است. این تحلیل شامل بررسی ارجاع مستقیم و غیرمستقیم به آیات، تأثیرات معنایی و زیبایی‌شناختی آن‌ها و نقش بینامتنیت در غنای محتوایی و ساختاری آثار است. نتایج نشان می‌دهد که آیات قرآن به‌صورت گسترده و متنوع در این آثار به‌کاررفته‌اند و نه‌تنها به‌صورت مستقیم، بلکه به شیوه‌های غیرمستقیم و نمادین نیز حضور یافته‌اند. بینامتنیت قرآنی در این آثار، علاوه بر تقویت بن‌مایه‌های دینی و اخلاقی، به ایجاد لایه‌های معنایی عمیق‌تر و جذابیت‌های ادبی بیشتر کمک کرده است.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/560/289