Maher Publication معرفت و بصیرت اسلامی 3060-7639 2 پیاپی ۴ 2024 09 22 The Relationship Between Humans and Beneficence in the Qur’an Based on Anthropological Foundations ارتباط میان انسان و احسان در قرآن کریم بر اساس مبانی انسان شناسی 86 100 10.61838/iki.2.2.7 FA وحید قدرشناس دانشجوی دکتری، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. حسین مرادی زنجانی استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. سیدمحمد رضوی استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2024 06 12 <p>Understanding humans in anthropology is of great significance, as it examines, analyzes, and explores one or more dimensions of human existence. In religious texts, when humans attain self-knowledge or self-awareness, they can become beings capable of perfection and achieve lofty and sublime goals. One pathway to self-knowledge is beneficence, which, through adherence to Qur’anic teachings, allows humans to progress toward their elevated human goals and attain true perfection and happiness. This study employs a descriptive and analytical method, aiming to examine the anthropological foundations of beneficence in the Qur’an. The findings indicate that the primary axes of the anthropological foundations of beneficence in the Qur’an include human beings and divine love, humans as servants of beneficence, humans in proximity to God, humans as manifestations of divine beneficence, and the glad tidings of friendship. Humans can access these foundations when they correctly recognize their position, grandeur, and dignity in the universe and strengthen their relationship with the Creator of existence. This process fosters a transformative force within them, enhances their sense of responsibility, profoundly influences their interpersonal relationships, encourages them toward charitable actions, and elevates the peace of mind within the community while benefiting themselves as well.</p> <p>شناخت انسان در انسان شناسی بسیار حائز اهمیت است و به بررسی و شناخت و تحلیل بعد یا ابعادی از ساحت‌های وجودی انسان می‌پردازد. در متون دینی، اگر انسان به معرفت نفس یا خودشناسی دست یابد، می‌تواند تبدیل به موجودی کمال پذیر شود و به هدفی والا و متعالی دست یابد. یکی از راههای معرفت نفس، احسان است که انسان با عمل به آن، در پرتو تعالیم قرآنی می‌تواند در جهت رسیدن به اهداف والای انسانی و کمال و سعادت حقیقی اش گام بردارد. این پژوهش به روش توصیفی و تحلیلی و با هدف بررسی مبانی انسان‌شناسی احسان در قرآن کریم صورت گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که محورهای اصلی مبانی انسان‌شناسی احسان در قرآن کریم شامل انسان و محبت الهی، انسان بنده احسان، انسان در جنب خدا، انسان به مثابه جلوه احسان خداوند، بشارت دوستی می‌شود. انسان در صورتی می‌تواند به این مبانی دست یابد که جایگاه و عظمت و کرامت خود را در این جهان هستی به درستی بشناسد و رابطه خود را با خالق هستی مستحکم کند. این امر سبب می‌گردد که نیرویی تحول آفرین در او بوجود آید و حس مسؤولیت پذیری در او شکوفا گردد و بر روابط انسانی او تأثیری شگرف بگذارد و در مسیر نیکوکاری گام بردارد و امنیت خاطر ‏افراد جامعه را ارتقا بخشد و خود نیز از آن بهره گیرد.</p> https://journaliki.com/index.php/journaliki/article/download/57/53