روش­های بیانی اثرگذار بر مخاطب از دیدگاه قرآن

نویسندگان

    مصطفی قاسمی دانشجوی دکتری، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
    سید احمد میریان * استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. mirian@mailsac.com
    حمید محمد قاسمی دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
https://doi.org/10.61838/iki.118

کلمات کلیدی:

قرآن, مخاطب, روش¬های بیانی, تأثیرگذاری

چکیده

مکاتب مختلف فکری، فرهنگ­ها و تمدن­های مختلف از دیرباز کوشید­ه­اند با بهره­گیری از روش­های گوناگون، پیام­های مورد نظر خویش را به مخاطبان انتقال دهند. با توجه به اینکه جوامع دینی، به ویژه کشورهای اسلامی جهت بهره‌گیری و استفاده از روش­ها و نظریه­های تأثیرگذاری، نیازمند نوع دینی آن می­باشند؛ لازم می­آید تا محققان و پژوهشگران این عرصه با مراجعه به منابع و متون دینی، اقدام به کشف و بررسی آن‌ها نمایند. قرآن به عنوان ارزشمندترین منبع دینی مسلمانان جایگاه ویژه­ای را در این خصوص دارا بوده و با نظر به جایگاه بیان و سخن، روش­های بیانی متعددی را در این راستا بکار بسته است. به همین منظور شایسته است روش­های بیانی تأثیرگذاری بر مخاطب از منظر قرآن در دست بررسی قرار گیرد. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیلی- توصیفی تلاش نموده، روش‌های اثرگذاری و اقناع مخاطب را استخراج نماید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که قرآن کریم، از زمان نزولش، به دنبال جلب توجه مخاطبان بوده و با استفاده از روش­های بیانی نظیر: مناظره، موعظه، طرح پرسش، جدل، تکرار، قصه­گویی، تشبیه، تمثیل، تبشیر، انذار، تداعی معانی، تذکر و بازگویی اخبار غیبی بوده است. از آنجا که این روش­ها از علم بی‌پایان الهی نشأت گرفته‌اند، از کمال و استحکام خاصی برخوردارند، به طوری که با گذشت زمان و پیشرفت علوم هرگز دچار کهنگی نمی­شوند و همواره کارایی دارند.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

مراجع

Alizadeh, M. (2015). Methodology of Quranic Stories. Qom, Hajar Publishing.

Ameli, E. (1981). Tafsir Ameli. Tehran, Sadough Publishing.

Amirkaveh, S., & Eslami, S. (2016). Methods of Persuading the Audience in Nahj al-Balagha. Islamic Social Research(110).

Cha'bi, M. H. (2023). Preliminary Contexts and Methods of Conveying Quranic Concepts with a Focus on Surah Al-Furqan. Payame Noor University, Khuzestan Province.

Davoudi, M., & Hosseini-Zadeh, S. A. (2019). The Educational Conduct of the Prophet (PBUH) and Ahl al-Bayt (AS). Tehran, Research Institute of Seminary and University.

Dehkhoda, A. A. (1992). Dehkhoda Dictionary. Tehran, University Publishing Institute.

Delshad Tehrani, M. (2006). A Journey Through Islamic Education. Tehran, Darya Publishing.

Elhami-Nia, A.-A. Preaching in the Quran. Qom, Islamic Research Institute.

Farahidi, K. i. A. Al-'Ayn. Qom, Hijrat.

Ghasemi, H. (2016). Methods of Guidance in the Quran and Addressing the Audience's Condition. Hakim Sabzevari University.

Ghorashi, A. A. (1992). Qamus al-Quran. Tehran, Dar al-Kutub al-Islamiya, 6th Edition.

Gill, A. (2005). The Alphabet of Communication. Tehran, Center for Media Studies and Research.

Golabi, S. (1990). Human Resource Development in Iran: Sociology of Development in Iran. Tehran, Ferdows Publishing.

Gomar, M. (2016). Examining Factors Affecting Audience Engagement with Posters. University of Architecture and Urban Planning.

Gonabadi, S. M. (1988). Bayan al-Sa'adah fi Maqamat al-'Ibadah. Beirut, Al-Alami Publishing Institute.

Hosseini Hamadani, S. M. H. (1983). Anwar Derakhshan. Tehran, Lotfi Bookstore.

Ibn Faris, A. Mu'jam Maqayis al-Lugha. Qom, Maktab al-I'lam.

Ibn Manzur, M. i. M. (1995). Lisan al-Arab. Beirut, Dar Sadir.

Jafari, Y. q. Tafsir Kowthar. No place, No publisher.

Kazemi, A. A. (1995). Method and Insight in Politics. Tehran, Political Studies and International Office.

Ma'aref, M. (1997). The Greatest Sign. Tehran, Nabaa Institute.

Makarem Shirazi, N. (1994). Anwar al-Usul. Qom, Nasl-e-Javan.

Makarem Shirazi, N. (1995). Tafsir Nemooneh. Tehran, Dar al-Kutub al-Islamiya.

Makarem Shirazi, N., & Subhani, J. (2002). Answers to Religious Questions. Qom, Imam Ali ibn Abi Talib (AS) School.

Mesbah Yazdi, M. T. (2007). Liqaa' Allah. Qom, Imam Khomeini Educational and Research Institute Publishing.

Mirshah Jafari, S. E. (2005). An Approach to the Islamic Educational System from the Perspective of Sahifa Sajjadiya. No place, No publisher.

Modaresi, M. T. (1998). Tafsir al-Hidayah. Mashhad, Islamic Research Foundation of Astan Quds Razavi, 1st Edition.

Moein, M. (2000). Moein Persian Dictionary. No place, Amir Kabir Publishing.

Movahedi Najafi, M. B. (2007). Analytical Tafsir of the Holy Quran. Qom, Dar al-Tafsir.

Mughniyah, M. J. (2007). Tafsir al-Kashif. Qom, Bustan-e-Ketab.

Ragheb Isfahani, A. a.-Q. H. i. M. (2007). Mufradat Alfaz al-Quran. Beirut, Dar al-Ma'rifah.

Rezaei Esfahani, M. A. (2013). The Quran and Imam Hussein (AS). Qom, Research Institute for Tafsir and Quranic Sciences.

Saidianfar, M. J. (2018). Dictionary of the Prophet in the Holy Quran. Tehran, Saraei Publishing.

Siyasi, A. A. (1980). Personality Psychology. No place, Simorgh.

Tabatabai, S. M. H. (1996). Al-Mizan fi Tafsir al-Quran. Qom, Islamic Publications Office of the Society of Seminary Teachers.

Tariqi, F. a.-D. (1996). Majma' al-Bahrain. Tehran, Mortezavi Bookstore.

Zamakhshari, M. (1987). Tafsir al-Kashaf 'an Haqa'iq Ghawamid al-Tanzil. Beirut, Dar al-Kitab al-Arabi.

دانلود

چاپ شده

۱۴۰۴/۰۱/۲۶

ارسال

۱۴۰۳/۱۱/۱۵

بازنگری

۱۴۰۳/۱۱/۲۹

پذیرش

۱۴۰۳/۱۲/۱۸

شماره

نوع مقاله

مقالات

ارجاع به مقاله

قاسمی م.، میریان س. ا.، و قاسمی ح. م. (1404). روش­های بیانی اثرگذار بر مخاطب از دیدگاه قرآن. معرفت و بصیرت اسلامی، 3(1)، 117-131. https://doi.org/10.61838/iki.118

مقالات مشابه

51-60 از 223

همچنین برای این مقاله می‌توانید شروع جستجوی پیشرفته مقالات مشابه.